Nine Inch Nails, grupa amerykańska. Utworzona w 1989 w Cleveland w stanie Ohio. Założył ją Trent Reznor - voc, k, programowanie komputerów muzycznych, g,b. Pozostał jej jedynym członkiem. Wśród muzyków, którzy mu towarzyszyli, przede wszystkim na koncertach, byli : Richard Patrick - g, James Woolley - k, Jeff Ward - dr, a także Eric Avery - b, znany z Jane's Addiction.
Reznor pochodzi z małego miasteczka Mercer w Pensylwanii. Uczył się grać na fortepianie i debiutował w miejscowych zespołach. W 1988 przyjechał do Cleveland i tam zaczął studiować technikę komputerową, ale znudzony przerwał niebawem naukę. Zatrudnił się w studiu nagrań. Próbował założyć grupę, ale uważany za człowieka niezrównoważonego (!!!!!) nie znalazł wówczas instrumentalistów, którzy chcieliby z nim pracować. Zaczął więc tworzyć muzykę w pojedynkę, głównie z pomocą komputerów i samplerów, ale również syntezatorów, a także gitary, gitary basowej. Płytę (1) zrealizował przy pomocy znanych producentów: Adriana Sherwooda, Keitha LeBlanca, Marka "Flooda" Ellisa i Johna Fryera. Przedstawił muzykę niezwykle gwałtowną, będącą mieszaniną hardcore'owego i trashowego gitarowego zgiełku oraz odgłosów jakby rodem z przyszlościowej fabryki, niekiedy wzbogaconej elementami funku czy rapu, przytłaczającą ponurą atmosferą, porównywaną do dokonań Test Departament, Jima "Foetusa" Thirlwella i Ministry, np. Head Like A Hole, Sin, Down in it, Terrible Lie. Niebawem dobrał kilkunastu instrumentalistów I koncertował z nimi w Stanach Zjednoczonych, m.in. u boku Petera Murphy'ego i The Jesus And Mary Chain. Latem 1991 grupa Nine Inch Nails uczestniczyła w festiwalu Lollapalooza wraz z Living Colour, The Rollins Band czy Butthole Surfers (podczas jednego z występów Reznor poirytowany awarią głośników odsłuchowych rozbił gitarę o instrumenty klawiszowe i poturbował Woolleya) oraz otwierała koncerty Guns N' Roses i Skid Row na stadionie Wembley w Londynie.
Minialbum (2), owoc współpracy z Ellisem, zawierał repertuar nieco bardziej przystępny, ciążący w stronę rocka spod znakunp. Jane's Addiction ( w jednym z nagrań wprowadzono samplowane cytaty z utworu Had A Dad tego zespołu), ale też muzyki tanecznej w stylu techno - "apokaliptycznego disco", jak pisali recenzenci, np. Wish, Happiness in slavery, Gave Up, Help me I'm In Hell. Program płyty uzupełniały nie uwzględnione w opisie na okładce przeróbki piosenek Physical I Suck Adama Anta. Minialbum (3) był jedynie dodatkiem do (2), zawierał bowiem utwory znane z tamtej płyty, ale w nieco innych wersjach, zazwyczaj bardziej ponurych, niekiedy chaotycznych, zmiksowanych przez samego Reznora, ale też Thirlwella czy Butcha Viga, jak Help Me I'm In Hell, Last i Pinion, przemianowane na First Fuck, Screaming Slave i Throw This Away. Blisko rok przygotowywał Reznor album (4), wydany w marcu 1994. Tym razem pracował nie w studiu, lecz w miejscu dość niezwykłym - domu w Hollywood, w którym banda Charlesa Mansona zabiła Sharon Tate. Muzyka na płycie nosiła piętno owego przerażającego zdarzenia sprzed lat, np. Mr Selfdestruckt, Piggy, March of the Pigs, Ruiner. W sesji gościnnie wziął udział świetny gitarzysta Adrian Belew.
(1) "Pretty Hate Machine", (2) "Broken" , (3) "Fixed" , (4) "The Downward Spiral"
tekst nadesŁany przez fistfuck.
|
|